23/12/2013
Μήνυμα Χριστουγέννων Σεβ. Τοποτηρητού κ. ΙΓΝΑΤΙΟΥ

 
ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

ΙΕΡΑ  ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ
      ΚΙΤΡΟΥΣ, ΚΑΤΕΡΙΝΗΣ ΚΑΙ ΠΛΑΤΑΜΩΝΟΣ        

Ἀριθ. Πρωτ. : 1539                                                                             Ἐν Κατερίνῃ τῇ 26ῃ Νοεμβρίου 2013

ΜΗΝΥΜΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ 
τοῦ Μητροπολίτου Λαρίσης καί Τυρνάβου
ΙΓΝΑΤΙΟΥ

Τοποτηρητοῦ τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Κίτρους,
Κατερίνης καί Πλαταμῶνος
πρός τούς ἀδελφούς Χριστιανούς
τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Κίτρους,
Κατερίνης καί Πλαταμῶνος

          Ἀδελφοί μου,
     Θείᾳ εὐδοκίᾳ γιορτάζουμε σάν Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί στήν ἐπί γῆς ζωή μας, καί πάλιν, Χριστούγεννα. Τήν πρώτη καί μεγάλη ἑορτή τῆς Πίστεώς μας, καί ζοῦμε ὅλοι μας παρ’ ὅλον ὅτι εὑρισκόμαστε κάτω ἀπ’ τήν εὐλογία τῆς ἑορτῆς αὐτῆς πιεζόμενοι ἀπό τά προβλήματα τά ὁποῖα μᾶς διακατέχουν.
     Γι’ αὐτό σᾶς καλῶ ἐν ἀγάπῃ πολλῇ, τήν ἡμέρα αὐτή τήν μεγάλη καί θαυμαστή, νά ἀφήσουμε ὅ,τι ἀνήκει στόν παρόντα κόσμο καί τό ὁποῖο μᾶς διακατέχει καί νά «ἐπαρθῶμεν ἐνθέως», ὅπως μᾶς παραινεῖ ὁ ὑμνογράφος τῆς ἡμέρας «καί κατίδωμεν συγκατάβασιν θεϊκήν ἄνωθεν ἐν Βηθλεέμ πρός ἡμᾶς ἐμφανῶς». Μᾶς καλεῖ ἡ ἡμέρα νά ξεχάσουμε αὐτά τά ὁποῖα μᾶς παρέλκουν ἀπ’ τό νόημα τῆς ἑορτῆς καί μᾶς προσανατολίζουν μόνο στά γήϊνα καί στά πράγματα τοῦ κόσμου τούτου, καί νά εἰσέλθουμε στό χῶρο τῆς ἱερότητος τῆς μεγάλης γιορτῆς. Ἄς ξεχάσουμε λοιπόν σήμερα ὅ,τι ἀνήκει στήν βιολογική ζωή καί πορεία μας σ’ αὐτό τόν κόσμο, κι ἄς ἑστιάσουμε τό ἐνδιαφέρον μας στό νόημα τῆς ἑορτῆς τό ὁποῖο μᾶς εἰσάγει στό δράμα τῆς διαστάσεως πού ὑπάρχει στήν προσωπική ζωή  τοῦ καθ’  ἑνός μας καί γενικά στή ζωή μας στό σύγχρονο κόσμο, ἀνάμεσα στήν ἄκρα συγκατάβασι τοῦ ἐνανθρωπήσαντος Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ, καί στήν δική μας ἀπόδρασι ἀπ’  τό ἀληθινό νόημά της. Καί τότε πού γεννήθηκε ὁ Κύριος, ὑπῆρχε ἡ τραγική αὐτή διάστασις. Ἀπ’ τή μιά πλευρά ἡ θεϊκή συγκατάβασις. Ὁ Κύριος ὁ Θεός,  ὁ ἄσαρκος Λόγος, ὁ ὁποῖος ἔγινε σάρξ καί «ἐπτώχευσε πλούσιος ὤν» κι ἀπ’ τήν ἄλλη ὁ ἀδιάφορος καί αὐτάρκης ἄνθρωπος πού δέν τοῦ παρεῖχε «τόπον ἐν τῷ καταλύματι». Ἀπ’ τή μιά λοιπόν συγκατάβασις. Συγκατάβασις θεϊκή. Καταδέχεται ὁ μέγας νά γίνη μικρός. Ὁ πλούσιος νά πτωχεύσῃ. Ὁ ἐπίσημος νά γίνῃ ἄσημος. Ὁ τιμώμενος καί ὑμνούμενος καί δοξαζόμενος νά καταλήξη θεληματικά μάλιστα περιφρονούμενος, βλασφημούμενος καί ἀτιμαζόμενος.
     Εἶδε τήν δική μας πνευματική πτωχεία καί ἐπτώχευσε. Εἶδε τήν μικρότητά μας καί σμικρύνθηκε. Εἶδε τήν ἀνάγκη μας καί συγκαταβαίνει. Γιά μᾶς γίνεται ὁ Δεσπότης δοῦλος, ὁ Κύριος διάκονος, ὁ Ἀθάνατος θνητός, ὁ Βασιλεύς τῶν Ἀγγέλων, δοῦλος μας, δοῦλος τῶν ἀνθρώπων, «ἵνα ἡμεῖς τῇ Ἐκείνου πτωχείᾳ πλουτήσωμεν» (Β΄Κορ.η.9). Γιά μᾶς, ἀδελφοί μου, γεννήθηκε στό ψυχρό καί ἔρημο σπήλαιο, καί ἀνακλίθηκε στήν κρύα φάτνη «ὁ ἔχων θρόνον Οὐρανόν καί ὑποπόδιον τήν γῆν», καί σ’ ὅλη τήν ἐπίγεια ζωή του, δέν εἶχε «ποῦ τήν κεφαλήν κλίνῃ» καί ἐστερήθη καί ἐδιώχθη καί ἔπαθε καί ἐσταυρώθη καί ἀπέθανε. Κι αὐτή ὅλη ἡ συγκατάβασις γιά μᾶς! Γιά νά μᾶς δωρήσῃ ἀντί τῆς λύπης χαρά, ἀντί τοῦ πόνου ἐλπίδα, ἀντί τῆς ἀγωνίας ἀνάπαυσι, τήν ζωή ἀντί τοῦ θανάτου, καί ἀντί τῆς γῆς τόν Οὐρανό. Ἐκπλήσσεται κανείς μπροστά σ’ αὐτή τήν ἀγάπη. Τό μυστήριο τῆς ἀγάπης τοῦ Κυρίου, μᾶς ἀπεκδύει σήμερα ἀπό κάθε δικαιολογία, καί ὠχριοῦν ἐνώπιον αὐτοῦ οἱ δικές μας προφάσεις γιά τήν κρίσι, γιά τήν ἔνδεια, γιά τήν ἀνεργία, γιά τούς πόνους πού ἀντιμετωπίζουμε. Γιατί ἐδῶ ἐνεργεῖται μυστήριο μέγα πρός χάριν μας. Καί τί νά ἀντιτάξουμε; Ποιά δικαιολογία θἆταν ἱκανή νά ἀχρειώσῃ τήν εἰκόνα αὐτῆς  τῆς θείας συγκαταβάσεως; Ὅπως τότε κι ἐμεῖς ἀδελφοί μου. Δέν ἔχουμε τόπο γιά τόν Κύριο. Δέν ὑπάρχει «τόπος ἐν τῷ καταλύματι». Ξέρουμε τήν πορεία του. Βρέφος ὁ Κύριος καί Θεός μας, μεταξύ τοῦ λαοῦ του πού ἦλθε ἀκριβῶς γιά νά τόν εὐεργετήσῃ καί δέν βρίσκει τόπο γιά κατάλυμα. Κι ὁ Ἡρώδης σέ λίγο τόν ἀναζητεῖ γιά νά τόν θανατώσῃ. Καί ὅταν ἀκόμη εἶδαν τά θαύματά του κι ἄκουσαν τίς διδαχές του, στήν Ναζαρέτ τήν ἴδια τήν πόλι του, δέν τόν θέλουν, ἐζήτησαν νά τόν κρημνίσουν «ἀπό τῆς ὀφρύος τοῦ Ὄρους, ἐφ’ οὗ ἡ πόλις αὐτῶν ὠκοδόμητο». (Λουκ. δ.29). Καί γενικά ὁ κόσμος δέν τόν δέχεται. «Εἰς τά ἴδια ἦλθεν καί οἱ ἴδιοι αὐτόν οὐ παρέλαβον» (Ἰω. α.11). Ἀνάμεσα στούς δικούς του ἦλθε, σ’ αὐτούς πού ἔπλασε καί κατεπλούτησε, καί δέν τόν ἤθελαν. Δέν τόν ἤθελαν οἱ Γραμματεῖς καί οἱ Φαρισαῖοι. Δέν τόν θέλει ὁ κόσμος μας. Τόν διώχνουμε, Ἀδελφοί μου, τόν Κύριο μέ τόν τρόπο μας. Τόν διώχνουμε ἀπ’ τήν οἰκογένειά μας, ἀπ’  τήν κοινωνία μας, ὅλοι. Τοῦ γυρίζουμε τήν πλάτη μας, καί τόν διώχνουμε ἀπ’ τή ζωή μας. Εἶναι φορτίο ὁ Νόμος Του καί δέν τόν ἀποδεχόμαστε. Τόν διώχνουν τά σύγχρονα κράτη μέ ταπεινές δικαιολογίες ἀπ’ τό σημερινό γίγνεσθαι. Μέ νόμους ἰταμούς καί ἄθεους, Τόν διαγράφουν. Τόν διώχνουν οἱ νοοτροπίες πού ἀποκτήσαμε. Οἱ συνήθειες πού προσλάβαμε. Γι’ αὐτό, ἀδελφοί μου, ἡ Ἐκκλησία σήμερα λουσμένη στή θεία φωτοχυσία τοῦ μυστηρίου τῆς μεγάλης ἑορτῆς μᾶς καλεῖ ν’ ἀκούσουμε τίς ἠχηρές Χριστουγεννιάτικες καμπάνες καί ν’  ἀνανήψουμε. Νά Τοῦ δώσουμε τόπο ἐν τῷ καταλύματι. Νά Τοῦ ἀνοίξουμε τά σπίτια μας, νά μπῇ νά τά εὐλογήσῃ, νά Τοῦ ἀνοίξουμε τήν καρδιά μας νἄρθῃ νά θρονιαστῇ, νά Τόν καλέσουμε στόν κόσμο μας νἄρθῃ νά κυριαρχήσῃ. Νά φέρῃ τήν εἰρήνη, τήν χαρά, τήν εὐλογία, τήν ἀγάπη. Ὅπως ὅταν ἦλθε ἐθαύμασαν οἱ Ἄγγελοι τό μέγεθος τῆς ταπεινώσεώς Του. Κι ἐξέστησαν οἱ Χριστιανοί ὅλων τῶν αἰώνων, οἱ ὁποῖοι διαλαλοῦν τό θαῦμα, τό μέγα καί ἀνερμήνευτο, τό ἀνεπανάληπτο θαῦμα τῆς σαρκώσεώς Του, ἔτσι ἄς ἀνοίξουμε κι ἐμεῖς διάπλατα τίς πόρτες τῆς ζωῆς μας νἄρθῃ, νά γεφυρώσῃ τό χάσμα, νά ἀμβλύνῃ τίς διαστάσεις, νά ἑνώσῃ τά διεστῶτα. Εἶναι μεγάλο τό δῶρο πού μᾶς προσφέρεται, ἀδελφοί μου, βράχος μέγας πάνω στόν ὁποῖο συντρίβεται καί συνθλίβεται κάθε ἰδέα καί κάθε ἀντίφασις. Ἐδῶ ὁ Θεός ὁ ἴδιος, ἀνάμεσά μας ἄνθρωπος σάν κι ἐμᾶς μᾶς ἀπευθύνει διαχρονική πρόσκλησι, «Δεῦτε πρός με πάντες». Γι’ αὐτό σήμερα πού ζοῦμε τή χάρι αὐτῆς τῆς θείας ἑορτῆς, ἄς ἀνοίξουμε διάπλατα τόν οἶκο τῆς ψυχῆς μας νά εἰσέλθῃ, ἄς Τόν εὐχαριστήσουμε γι’ αὐτή τή θεία συγκατάβασι καί ἐξαγοραζόμενοι τόν καιρόν, δραττόμενοι τήν εὐκαιρία ἄς ἀδράξουμε τό δῶρο τῆς θείας σαρκώσεώς Του καί ἄς Τόν καλέσουμε νά γίνουμε θρόνος Του, κατοικητήριό Του, γιά νά χαροῦμε τά δῶρα τῆς ἀγάπης Του.
      


Μέ ἐγκάρδιες ἑόρτιες εὐχές
 Ο ΤΟΠΟΤΗΡΗΤΗΣ ΤΗΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΣΑΣ


 +Ο ΛΑΡΙΣΗΣ ΚΑΙ ΤΥΡΝΑΒΟΥ ΙΓΝΑΤΙΟΣ

Επιστροφή