31/3/2014
Ενθρονιστήριος λόγος του Σεβ. Ποιμενάρχου μας κ. Γεωργίου

ΕΝΘΡΟΝΙΣΤΗΡΙΟΣΛΟΓΟΣ *

 

«Οὐ γάρ ζητῶ τά ὑμῶν, ἀλλ’ ὑμᾶς».[1]

 

Ἀδελφοί μουκληρικοί καί πνευματικά μου παιδιά,

ὅλοι ἐσεῖς πούἀποτελεῖτε τό πλήρωμα τῆς τοπικῆς αὐτῆς ἐκκλησίας στήν ἀρχέγονη γῆ τῆς Πιερίας,

 

    Ἡ Χάρις τοῦ Δομήτορος τῆς Ἐκκλησίας μαςΚυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἡ πρόκρισις τοῦ Μακαριωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν καίπάσης Ἑλλάδος κ.κ. Ἱερωνύμου καί ἡ ὁμόθυμη ψῆφος τῶν Σεβασμιωτάτων Μελῶν τῆςἹερᾶς Συνόδου τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος μέ κάλεσαν στήδιαποίμανση τῆς ἱστορικῆς αὐτῆς ἐκκλησιαστικῆς ἐπαρχίας, ἡ ὁποία εἶχε τή δαψιλῆ εὐλογία νά ἁγιασθεῖ ἀπότή διέλευση καί τή διδασκαλία τοῦ Ἀποστόλου τῶν Ἐθνῶν Παύλου.

    Καί ἤδη, ἀφοῦ τελέστηκε, πρίν ἀπό ἕνα μῆνακατά τήν ἐκκλησιαστική τάξη, ἡ ἐπισκοπική χειροτονία μου καί ἔδωσα τήνενομισμένη διαβεβαίωσή μου ἐνώπιον τοῦ Προέδρου τῆς Δημοκρατίας, κατά τούςνόμους τῆς Πολιτείας, καί ἀφοῦ τέλεσα σήμερα τό πρωί τό μυστήριο τῆς θείαςεὐχαριστίας στήν ἐπί εἴκοσι ἔτη Ἐνορία μου, τῶν Ἁγίων Ἀναργύρων Βεροίας, ἔφθασαἐδῶ, στήν Κατερίνη, προκειμένου νά ἐνθρονιστῶ ὡς Ἐπίσκοπος καί Μητροπολίτης σας.

    Ζητῶ ταπεινά τήν κατανόηση τῶν συνοδῶν μου,διότι δέν ἐπέλεξα τήν ἄνεση καί τή συντομία τῆς Ἐγνατίας καί τῆς Ἐθνικῆς ὁδοῦ.Προτίμησα νά φθάσω κοντά σας, ἀκολουθώντας τήν «Καρβουνόστρατα» τῶν ἀρχαίωνΜακεδόνων καί τή «Βεροιόστρατα» τῶν βυζαντινῶν περιηγητῶν, πού σχεδόνσυμπίπτουν μέ τή σημερινή ἐπαρχιακή ὁδό Ἠμαθίας-Πιερίας. Τήν ἴδια, δηλαδή, ὁδόπού βάδισε ὁ Ἀπόστολος Παῦλος προερχόμενος ἀπό τή Βέροια «ἐπί τήν θάλασσαν».[2] Καίὅπως Ἐκεῖνος, συνοδευόμενος ἀπό τόν μαθητή του Σωσίπατρο καί ἄλλους εὐγενεῖςΒεροιεῖς καί ἀφοῦ κήρυξε τόν λόγο τοῦ Χριστοῦ στούς Κολινδρινούς, πορεύθηκε,μέσῳ Μεθώνης, πρός τό ἀρχαῖο λιμάνι τῆς Πύδνας, ἔτσι κι ἐγώ. Ἐπέλεξα τήν ἴδιαδιαδρομή˙ ὄχι κινούμενος ἀπό τήν αἴσθηση ἑνός ἱεροῦ ρομαντισμοῦ ἤ ἀπό τήδιάθεση ἀναζήτησης πνευματικῶν συμβολισμῶν. Συνοδευόμενος κι ἐγώ ἀπό τούςἀγαπητούς μου Βεροιεῖς, ἐνορίτες, πνευματικά παιδιά καί φίλους, ἔφθασα κοντάσας, προκειμένου, νά δηλώσω τήν προσήλωσή μου στήν Παύλεια ἀποστολή καί νάἐπαναλάβω τόν λόγο τοῦ Ἁγίου Ἀποστόλου Παύλου: ἀδελφοί, «οὐ γάρ ζητῶ τά ὑμῶν,ἀλλ’ ὑμᾶς».[3]Αὐτή τήν Καινή Διαθήκη, Διδαχή καί Διαδοχή βιώνουμε σήμερα μέσα στό μυστήριοτῆς Μίας, Ἁγίας, Καθολικῆς καί Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας.[4]

 

* * * * * * * * *

ΜακαριώτατεΠροκαθήμενε τῆς ἐν Ἑλλάδι Ἐκκλησίας,

Ἐξοχότατε κ.Ὑπουργέ,

Σεβασμιώτατοι καίΘεοφιλέστατοι Ἀρχιερεῖς,

Ἐντιμότατοιἐκπρόσωποι τῶν Τοπικῶν Ἀρχῶν,

Ἐλλογιμότατοικαθηγητές καί ἀγαπητοί μου φοιτητές,

Σεβαστοί πατέρεςκαί ἀδελφοί μου,

    ΑΝΕΡΧΟΜΑΙ σήμερα στόν ἀρχιερατικό αὐτόθρόνο, προκειμένου νά διακονήσω τόν εὐσεβῆ λαό τῆς Πιερίας καί ὄχι γιά νάἀπολαύσω ὅσα συνεπάγεται ἡ ἰδιότητα τοῦ Μητροπολίτη. Ἔρχομαι σήμερα ὡς ποιμέναςτῆς Ἐπαρχίας αὐτῆς, ὑπακούοντας πρόθυμα στήν ἀνεξιχνίαστη βουλή τοῦ Θεοῦ καί στήνἀπόφαση τῆς Ἐκκλησίας. Ἀρχίζω σήμερα τήν ποιμαντορία μου, χωρίς νά στηρίζομαισέ προσωπικές ἰκανότητες ἤ ἐπιστημονικές γνώσεις, σέ κοσμικά προσόντα ἤ στήδιοικητική ἐμπειρία, πού ἀπέκτησα κατά τήν προηγηθεῖσα ἐκκλησιαστική διακονίαμου. Αὐτά εἶναι στοιχεῖα πού συνήθως προσμετρᾶ καί στά ὁποῖα στηρίζεται ἡκοσμική ἀντίληψη τῆς ζωῆς. Μπορεῖ, βεβαίως, νά συμβάλουν σέ μιά ἐξωτερική, στήλεγόμενη καλή, μαρτυρία τῶν ἐκκλησιαστικῶν ποιμένων, ἀλλά δέν ἀποτελοῦνοὐσιαστικά προσόντα, ὅσο σημαντικά καί ἄν εἶναι. Δέν διαθέτω τίποτε ἄλλο παράμόνον ἀπορία, δέος καί ἀνάγκη.[5] Τήφοβερή καί μεγάλη ἀνάγκη τοῦ Θεοῦ καί τή βεβαιότητα τῆς παρουσίας τοῦΠαρακλήτου Πνεύματος «λαλοῦν, ἐνεργοῦν, διαιροῦν τά χαρίσματα».[6]

    ΑΠΕΥΘΥΝΟΜΑΙ σέ ὅλους ἐσᾶς, πού σπεύσατεσήμερα νά ἐκδηλώσετε ἐνθουσιωδῶς τά καλά αἰσθήματά σας πρός τόν νέο Ἐπίσκοπο.Εὐχηθεῖτε νά ποιμάνω τό ποίμνιο τοῦ Χριστοῦ μέ ἀγάπη καί δικαιοσύνη. Εὐχηθεῖτε,ἀκόμη, νά μήν συνεπαρθῶ ἀπό τήν ἔκφραση τῆς ἀγάπης καί τοῦ ἐνθουσιασμοῦ σας.Ἐλπίζω νά ἀνταποδώσω τήν ἀγάπη καί τόν σεβασμό πού δείχνετε πρός τό πρόσωπό μουμέ τή δική μου ἀγάπη. Ὄχι, βέβαια, μέ τήν ἀγάπη ἡ συχνή ἀναφορά τῆς ὁποίαςδιευκολύνει τίς σκοπιμότητες τῆς διαπραγματευτικῆς ζωῆς. Ἀλλά μέ τήν πατρική καίἀδελφική ἀγάπη, πού πηγάζει ἀπό τή χριστιανική ζωή καί κρύβει μέσα της τήδιάσταση τῆς αἰωνιότητας. Μακάρι  ἡ ἀγάπηπρός τό ποίμνιό μου νά γίνει μιά ἐσωτερική θυσία εὐάρεστη στόν Θεό καί ὄχι μιάβολική ἐξαγγελία ἀπό ὑποχρέωση πρός τή σημερινή πληθωρική παρουσία σας.[7]

    ΔΗΛΩΝΩ, κατά τήν ἱερή αὐτή στιγμή, ἐνώπιονΘεοῦ καί ἀνθρώπων, ὅτι  τό ποίμνιό μου θάεἶναι πλέον ὁ πυρήνας τῆς ζωῆς μου καί τό ἐπίκεντρο τῶν ἐνδιαφερόντων μου˙ τόἀντικείμενο τῶν προσευχῶν μου καί τό κριτήριο τῶν ἐπιλογῶν μου˙ τό πλαίσιο τῶνἐπιδιώξεών μου καί τό περίγραμμα τῆς εὐθύνης μου. Τό ἱερό αὐτό ἔργο, στό ὁποῖοκλήθηκα ἀπό τόν Θεό διά τῆς φωνῆς τῆς Ἐκκλησίας, εἶναι νά διακονήσω τίς κοινέςπνευματικές ἀνάγκες καί τά προβλήματα τῆς Ἱερᾶς αὐτῆς Μητροπόλεως, ἀλλά καί τοῦκάθε πιστοῦ ἰδιαιτέρως. Θά προσπαθήσω νά ἐκπληρώσω τή διακονία αὐτήεὑρισκόμενος πάντοτε σέ ἐπαφή μέ τό κοινό αἴσθημα τῶν πιστῶν καί τά γενικότερααἰτήματα τῶν καιρῶν. Κατανοῶ ὅτι γιά νά τό πετύχω αὐτό πρέπει νά προβῶ στήνἀλλαγή τοῦ τρόπου τῆς σκέψεώς μου καί στή μεταμόρφωση τῆς ζωῆς μου. Ἐπιπλέον δένά ἐπανακαθορίσω προτεραιότητες καί νά ἐπαναπροσδιορίσω στόχους. Ἡ παρουσία, ἡπροσευχή καί ἡ ἀγάπη ὅλων σας μεταμορφώνουν τήν ἀμηχανία σέ ἐνθουσιασμό, τήσυστολή σέ ἐλπίδα, τόν φόβο σέ πίστη. Γι’ αὐτό καί ὁμολογῶ ὅτι μιά ἀπερίγραπτηχαρά κατακλύζει τόν ἐσωτερικό μου κόσμο, διότι καλοῦμαι νά ἀναλώσω τόν ἑαυτόμου καί νά προσφέρω κάθε ἰκμάδα, κάθε σκέψη, κάθε ὅραμα, κάθε στοιχεῖο τῆςὑποστάσεώς μου στόν Θεό καί στίς εἰκόνες Του, στά παιδιά Του.

    ΑΝΤΙΛΑΜΒΑΝΟΜΑΙ ὅτι ἡ νέα διακονία μου ξεκινᾶσέ μιά περίοδο κρίσιμη γιά τήν Ἐκκλησία, τήν πατρίδα μας καί ὁλόκληρο τόν κόσμο.Αὐτονόητα πλέον δέν ὑπάρχουν. Ἡ κοινωνία μας ἀλλάζει ραγδαῖα. Οἱ ἀνάγκες τῶνἀνθρώπων πληθαίνουν. Αὐξάνουν καί οἱ προσδοκίες τοῦ χριστεπωνύμου πληρώματοςἀπό τούς πνευματικούς πατέρες. Κατανοῶ ὅτι δέν ἀρκεῖ νά καταστῶ ἁπλόςλειτουργός καί τελεστής τῶν θαυμασίων τῆς Ἐκκλησίας. Εἶναι χρέος μου νά ἔλθωκοντά σέ ἀνθρώπους, γιά νά τούς  ποιμάνω.Δηλαδή νά διακονήσω μέ ὑπευθυνότητα τό ποίμνιο τοῦ Κυρίου σέ καιρούςδυσχείμερους, πλήν ὅμως μέ εὐοίωνα σημεῖα καί προσδοκίες γιά τό αὔριο. Ἀναλογίζομαιτό μεγαλεῖο τῆς ταπεινώσεως τοῦ Κυρίου μας, τό ὕψος τῆς θείας διακονίας, ὅπωςμᾶς τό διδάσκει ἡ λειτουργική περίοδος τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς πού διανύουμε.Ἡ κατεύθυνση καί ὁ στόχος τῆς πορείας τῆς Ἐκκλησίας, διαμέσου τοῦ δράματος τῆςἱστορίας, εἶναι ἡ Ἀνάσταση. Ἀλλά γνωρίζουμε ὅτι φῶς καί ἀγαλλίαση Ἀναστάσεωςδέν ὑπάρχουν χωρίς Σταυρό καί Γολγοθᾶ. Ὁ Ἐσταυρωμἐνος Θεός διάκονος τοῦἀνθρώπου. Ἡ ἐπισκοπική διακονία μου λειτουργία τοῦ Θεοῦ.[8] Μαζίμέ τόν Ἀπόστολο Παῦλο, ὁμολογῶ: «Χάριν ἔχω τῷ Κυρίῳ ἡμῶν, ὅτι πιστόν μέἠγήσατο, θέμενος εἰς τήν διακονίαν ταύτην».[9]

    ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΩ πόσο λεπτό καί δύσκολο εἶναι τόἔργο, τό ὁποῖο ἀναλαμβάνω σήμερα. Γνωρίζω καλά τήν ἀνεκτίμητη ἀξία, πού ἔχειἐνώπιον τοῦ Θεοῦ ἡ ψυχή ἔστω κι ἑνός ἀνθρώπου. Συνεπῶς, ἔχω ἀπόλυτη ἐπίγνωσηὅτι γιά τόν κάθε χριστιανό τῆς Ἐπαρχίας μου θά ἀποδώσω λόγο στόν ἈρχιποίμεναΚύριο. Φιλοδοξία μου εἶναι, μετά ἀπό λίγα ἤ πολλά χρόνια, ὅσα μοῦ δώσει ὁ Θεός,οἱ κάτοικοι τῆς Πιερίας νά μέ θυμοῦνται ὄχι γι’ αὐτό πού ἔκανα, ἀλλά γι’ αὐτόπού ἤμουν. Ἄν καί κατά πόσο θά μέ τιμήσουν, ὅμως, οἱ ἄνθρωποι, αὐτό εἶναι καίἄγνωστο καί ἀβέβαιο. Τό μόνο βέβαιο εἶναι ὅτι, ἐάν διακονήσω μέ πιστότητα καίαὐταπάρνηση τόν Χριστό καί τήν εἰκόνα Του, τόν ἀνθρωπο, τότε θά μέ τιμήσει ὁ ἘπουράνιοςΠατέρας, κατά τόν ἀδιάψευστο λόγο τοῦ Κυρίου: «ἐάν τις ἐμοί διακονῇ, τιμήσειαὐτόν ὁ Πατήρ».[10]Αὐτή θά εἶναι ἡ βέβαιη καί ὁριστική δικαίωση τῆς διακονίας μου κατά τή φοβερήἡμέρα τῆς κρίσεως.[11]

    ΑΙΣΘΑΝΟΜΑΙ εὐτυχής, διότι καλοῦμαι νάδιακονήσω γνωστούς ἀνθρώπους. Κατά τά εἴκοσι πέντε χρόνια τῆς ἱερατικῆς μου διακονίας,στήν πλησιόχωρη Θεσσαλονίκη καί τή γειτονική Ἠμαθία, εἶχα τή δυνατότητα νάγνωρίσω τή φιλοτιμία καί τήν εὐσέβεια τῶν κατοίκων τῆς Πιερίας. Στήν εὐσέβειακαί στίς πολλές ἀρετές τῶν μελῶν τῆς τοπικῆς αὐτῆς Ἐκκλησίας ἔρχομαι νάπροσθέσω τήν προθυμία μου, ὥστε νά καλλιεργήσουμε καί νά ἀναπτύξουμε ἀπό κοινοῦτήν ἀφοσίωσή μας πρός τήν Ἐκκλησία, τίς ἱερές παραδόσεις καί τά ἐκκλησιαστικάθέσμια, ὡς θησαυρό τῆς Ὀρθόδοξης πίστεώς μας. Κι αὐτός ὁ θησαυρός δέν ἔχειστατική ἀξία, ἀλλά θεία ἀξία, πνευματική δυναμική, περιέχοντας λόγο ζωῆς καίμεταμορφώσεως. Ὀφείλουμε, λοιπόν, ὅλοι μαζί:

·       νά ἐργασθοῦμε γιάνά βιώσουμε τήν αὐθεντικότητα τῆς πίστεως καί τῶν τιμίων παραδόσεων τοῦ Γένουςμας˙

·       νά δηλώσουμε τήνεὐεργετική παρουσία τῆς Ἐκκλησίας στή σύγχρονη κοινωνία˙

·       νά δώσουμε μιάθετική ἀπάντηση στά ἐπείγοντα αἰτήματα τῆς ἐποχῆς μας˙

·       νά κρατήσουμε ψηλάτά λάβαρα τῶν ἱερῶν ἰδεωδῶν μας,

προσφέροντας ἔτσιμιά γνήσια μαρτυρία στούς γύρω μας. Ἰδιαίτερα στούς χιλιάδες τουρίστες,ὁμόδοξους ἤ ἀλλόδοξους, οἱ ὁποῖοι κάθε χρόνο κατακλύζουν τόσο τίς Ὀλύμπιεςβουνοκορφές ὅσο καί τίς πανέμορφες ἀκτές τῆς Πιερίας. Ὅλοι αὐτοί ἔρχονται καίσυμβάλλουν στήν οἰκονομική ἄνθηση τοῦ τόπου. Γιά μᾶς ἀποτελοῦν μιά πρόκληση,καθώς ὀφείλουμε νά τούς καταστήσουμε κοινωνούς τοῦ θησαυροῦ τῆς πίστεώς μας,τῆς δισχιλιετοῦς χριστιανικῆς ἱστορίας τοῦ γένους μας καί τῆς τιμαλφοῦς παρακαταθήκηςτῶν πατέρων μας. Διατηρῶ τήν ἐλπίδα ἤ μᾶλλον τή βεβαιότητα ὅτι βαδίζοντας αὐτόντόν δρόμο τῆς χριστιανικῆς μαρτυρίας, στούς ἐγγύς καί τούς μακράν, θάαἰσθανόμαστε πάντοτε τήν εὐλογία τοῦ Θεοῦ στή ζωή μας. Ἐπιπλέον δέ ψυχικήγαλήνη καί ἐσωτερική πληρότητα.

    ΕΛΠΙΖΩ ὅτι στό ποιμαντορικό ἔργο μου θά ἔχωτήν αὐτονόητη συμπαράσταση τοῦ ἱεροῦ κλήρου. Κυρίως τῶν νέων κληρικῶν καί ὅσωνχρημάτισαν φοιτητές μου. Ἀκολουθώντας τή λειτουργική παράδοση τῆς πίστεώς μαςθά συνεχίσουμε, ἀσφαλῶς, νά φροντίζουμε γιά τήν εὐπρέπεια τῶν Ἱερῶν Ναῶν καίτῆς τελετουργικῆς ἀμφιέσεώς μας, χωρίς ὅμως νά προσηλωνόμαστε στή λαμπρότητάτους. Αὐτή δέν εἶναι δική μας. Εἶναι τοῦ Χριστοῦ. Δικό μας εἶναι μόνο τό μαῦρο λέντιοτῆς ἱερατικῆς διακονίας. Καί μόνο ἀπό τήν εὔορκη, ἀκριβῶς, βίωση τῆς ἱερωσύνης κυοφορεῖταιἡ πνευματική λαμπρότητα καί ἐκφαίνεται στόν κόσμο ἡ βασιλεία τοῦ Κυρίου. Γι’αὐτό καί δέν θά σταματήσουμε νά ρίχνουμε τά δίχτυα τῶν προσπαθειῶν μας στόπέλαγος τοῦ ἱερατικοῦ καθήκοντος. Κι ὅταν τά δίχτυα εἶναι ἄδεια καί οἱπροσπάθειές μας δέν ἀποδίδουν, δέν θά ἀπογοητευόμαστε. Γνωρίζουμε ὅτι, πέρα ἀπότή δική μας προσπάθεια, ὑπάρχει ἡ παρουσία καί ἡ ἐπέμβαση τοῦ μεγάλου ἉλιέωςΧριστοῦ, ὁ ὁποῖος στέκεται ἄγρυπνα στήν παραλία τῆς ποιμαντικῆς μας εὐθύνης.Καί ὅσο κι ἄν κουραζόμαστε, θά ἐπαναλαμβάνουμε τίς προσπάθειες καί θά ἀναπτύσσουμεπρωτοβουλίες μέ πίστη καί ὑπομονή, ὑπακούοντας στόν λόγο τοῦ Κυρίου: «χαλάσατετά δίκτυα ὑμῶν εἰς ἄγραν».[12]Οὐδέποτε πάντως θά παραιτούμαστε, διότι παραιτοῦνται μόνον οἱ ἄπιστοι, οἱδειλοί καί οἱ φυγόπονοι. Κι αὐτοί δέν ἔχουν θέση στήν Ἐκκλησία.[13] Διαβεβαιῶκατηγορηματικά τούς ἱερεῖς, τούς μοναχούς καί τίς μοναχές ὅτι στόν νέο ἐπίσκοπότους θά ἀναγνωρίσουν τόν στοργικό πατέρα καί τόν πρόθυμο σύμβουλο. Ἐπιπλέον,τόν συνεπῆ τηρητή τῆς ἱεροπρέπειας καί τόν ἄγρυπνο ἐπόπτη τῆς εὔορκης ἐπληρώσεωςτῶν ἱερῶν καθηκόντων μας πρός τούς χριστιανούς.

 

* * * * * * * * *

    ΔΟΞΟΛΟΓΙΑ καρδιακή ἀναπέμπω, τήν ἱερή αὐτήστιγμή, πρός τόν Πανάγαθο Θεό, καθότι ἐπευλόγησε τήν παιδική μου κλήση πρός τήνἱερωσύνη. Ἀξιώθηκα πρό 25ετίας νἀ εἰσέλθω στίς τάξεις τοῦ ἱ. Κλήρου καί σήμερακαθίσταμαι ποιμένας τῆς ἁγιωτάτης αὐτῆς Μητροπόλεως. Συνεπῶς, τήν πρώτη καίμεγαλύτερη εὐχαριστία καί προσκύνηση ἀναπέμπω χρεωστικῶς πρός τόν ἐν ΤριάδιΘεό, καθώς εὐδόκησε νά μέ ἐπισκιάσει διά τοῦ ἐλέους Του, νά ἐπιβλέψει σέ μένα τόνἐλάχιστο καί νά μέ καλέσει στό ποιμαντορικό αὐτό ἔργο.

    ΑΦΟΣΙΩΣΗ εἰλικρινῆ ὁμολογῶ καθηκόντως πρόςτόν Μακαριώτατο Ἀρχιεπίσκοπο Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος κ.κ. Ἱερώνυμο καί πρός τάΣεβασμιώτατα Μέλη τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ἀναγνωρίζοντας τήνἀγάπη καί τήν ἐμπιστοσύνη τους, ἀλλά καί τόν κόπο τῆς ἐδῶ ὑψηλῆς καί ἐξαιρετικάτιμητικῆς παρουσίας τους.

    ΣΕΒΑΣΜΟ υἱϊκό ἀπευθύνω πρός τόν ΠαναγιώτατοΟἰκουμενικό Πατριάρχη κ.κ. Βαρθολομαῖο. Ἀσπάστηκα τήν Κυριακή τῆς Ὀρθοδοξίαςτήν πατριαρχική του δεξιά καί σήμερα δηλώνω προσήλωση στά θέσμια τῆς Ἁγίας τοῦΧριστοῦ Μεγάλης Ἐκκλησίας τῆς Κωνσταντινουπόλεως.

    ΕΚΤΙΜΗΣΗ εὐλαβῆ αἰσθάνομαι πρός τούςΜακαριωτάτους Προκαθημένους τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν, Πατριάρχες καίἈρχιεπισκόπους, πού εὐλόγησαν τή συμμετοχή στήν ἐνθρονιστήρια αὐτή τελετήσεβασμίων καί φίλων Ἀρχιερέων καί ἄλλων κληρικῶν ἀπό τήν Κωνσταντινούπολη, τήνἈφρική, τή Συρία καί τόν Λίβανο, τά Ἱεροσόλυμα, τήν Οὐκρανία, τή Σερβία καί τάΣκόπια, τή Ρουμανία, τή Βουλγαρία, τήν Κύπρο καί τήνΠολωνία.

    ΕΥΓΝΩΜΟΣΥΝΗ βαθειά κατακλύζει τήν καρδιά μουγιά τόν Γέροντά μου, Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη κ. Παντελεήμονα, ὁ ὁποῖος μέπεριέβαλλε ἀνέκαθεν μέ τό  ἀνύστακτοἐνδιαφέρον του. Κοντά του διδάχθηκα ὅτι τό μεγαλεῖο τοῦ ἐπισκόπου δέν εἶναι νάπροσαγορεύεται δεσπότης, ἀλλά νά μήν αἰσθάνεται καί νά μήν ἐνεργεῖ ὡς δεσπότης.Ἔμαθα ὅτι ὁ ἐπίσκοπος εἶναι δεσπότης, ὅταν αἰσθάνεται καί ἐνεργεῖ ὡς στοργικόςπατέρας, ὡς ἁπλός καί καλός ἄνθρωπος καί ὡς διάκονος τῶν πιστῶν, κατά τήνκαθημερινή ἄσκηση τῶν ἀρχιερατικῶν καθηκόντων του.[14]

    ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΕΣ ἀδελφικές ἐκφράζω πρός τούςκληρικούς τῆς Ἱερᾶς καί Ἀποστολικῆς Μητροπόλεως Βεροίας, Ναούσης καί Καμπανίας,μέ τούς ὁποίους συνεργάστηκα ἐπί δύο δεκαετίες. Ζητῶ ταπεινά συγγνώμη, ἐάνκάποιον παρεπίκρανα κατά τήν ἄσκηση τῶν διοικητικῶν καθηκόντων μου. Εὐχαριστῶ, ἐπίσης,καί τούς συνεργάτες καί ἐνορίτες μου σέ Θεσσαλονίκη καί Βέροια. Κοντά τους εἶδακαί ἔζησα ἀμέτρητες φορές πόσο οἱ ἄνθρωποι λαχταροῦν τό γνήσιο, τό σεμνό, τόμειλίχιο, τό αὐθεντικό. Πόσο ἐνθουσιάζονται, χαίρονται, συγκινοῦνται καίοἰκοδομοῦνται κάθε φορά πού ἔρχονται σέ ἐπαφή μέ τά χαρίσματα αὐτά. Μοῦ ἔμαθαν ὅτιτό στημένο ὕφος ποτέ δέν συγκινεῖ οὔτε ἀναπαύει τίς ψυχές ὅση ἐπιτηδειότητα κιἄν διαθέτει, ὅσο πλῆρες κι ἄν εἶναι τό μυαλό πού τό διαμορφώνει καί τό ἐλέγχει.[15]

    ΧΑΡΙΤΕΣ ἀξιόχρεες ὀφείλω πρός τόνΤοποτηρητή, Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Λαρίσης καί Τυρνάβου κ. Ἰγνάτιο, διότιἐπέδειξε ζηλευτή ἀκρίβεια, πατρική μέριμνα καί ἀξιομίμητη σοβαρότητα, κατά τήνὀλιγόμηνη τοποτηρητεία. Ἀναφέρω καθηκόντως καί τούς ἐκλεκτούς συνεργάτες του,διότι μέ τήν ἀφοσιωμένη προθυμία τους συνέβαλαν τόσο στήν καλή λειτουργία τῆςἹερᾶς Μητροπόλεως ὅσο καί στήν προετοιμασία τῆς ἐνθρονιστήριας αὐτῆς τελετῆς.

    ΑΙΣΘΗΜΑΤΑ τιμῆς τρέφω πρός τόν κ. Ὑπουργό, τούςἐκπροσώπους τῶν Κυβερνητικῶν, Αὐτοδιοικητικῶν, Στρατιωτικῶν, Ἀστυνομικῶν καίλοιπῶν Ἀρχῶν, τά μέλη τῶν Διοικητικῶν Συμβουλίων καί τῶν Προεδρείων τῶν ΜορφωτικῶνΣυνδέσμων, τῶν Ἐκπαιδευτικῶν Φορέων, τῶν Πολιτιστικῶν Συλλόγων καί τῶνΘρησκευτικῶν Κοινοτήτων. Τούς εὐχαριστῶ ὅλους γιά τίς θερμές εὐχές, τούςἀγαθούς λόγους καί τήν ἔκφραση τῆς πολύτιμης φιλίας τους. Εἶμαι πεπεισμένος ὅτιμέ τήν ἀγαστή συνεργασία μας, θά ὑπηρετήσουμε ἀπό κοινοῦ καί μέἀποτελεσματικότητα τίς ἀνάγκες τῆς τοπικῆς κοινωνίας, μέσα σέ πνεῦμα ἀμοιβαίουσεβασμοῦ καί ἀνιδιοτέλειας.

    ΕΚΤΙΜΗΣΗ ἐγκάρδια δηλώνω πρός τούς συναδέλφους καθηγητές, τό διοικητικόπροσωπικό καί τούς φοιτητές μου στήν Ἀνώτατη Ἐκκλησιαστική Ἀκαδημία Θεσσαλονίκης.Κατά τήν εἰκοσαετῆ καθηγεσία μου ἀποτέλεσαν μιά μεγάλη οἰκογένεια, μέσα στήνὁποία ἔπαθα καί ἔμαθα πολλά. Δίδαξα ἀλλά καί διδάχθηκα ὅτι μέ ὑπομονή καίπραότητα ἀντιμετωπίζεται στή ζωή ἡ ἀδοξία καί ἡ δόξα, ἡ ὑποτίμηση καί ἡ τιμή, ἡχλεύη καί ὁ κατά συνθήκην ἔπαινος. Ὡς καθηγητής ἔμαθα κοντά στούς φοιτητές μουὅτι ἡ σύνεση μπορεῖ νά εἶναι ἀθέατη στούς πολλούς, ἀλλά εὐεργετική γιά ὅλους.Ἴσως παρεξηγήσιμη στούς πολλούς, ὅμως θεατή, νοητή καί ἀρεστή στόν Θεό. «Ὁδοίζωῆς διανοήματα συνετοῦ», ὁρίζει ἡ Ἁγία Γραφή.[16]

    ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ ἀνυπόκριτη μέ διακατέχει πρός τούς Ἁγιορεῖτες Πατέρες καί πρός ὅλους ὅσοι ἤλθατεἀπό τήν Ἀθήνα, τή Θεσσαλονίκη, τή Βέροια καί ἀπό ὁπουδήποτε ἀλλοῦ, γιά νάσυγχαρεῖτε μαζί μου, νά εὐχηθεῖτε γιά τή νέα διακονία μου καί νά συμμετάσχετεμέ ἐνθουσιασμό στήν ἐνθρόνισή μου.

    ΕΠΙΘΥΜΙΑ μου θά ἦταν, ἀσφαλῶς, νά βρίσκονταισήμερα κοντά μου, συμπροσευχόμενοι καί συμμετέχοντες στήν προσωπική μου χαρά,οἱ ἀείμνηστοι οἰκογενεῖς μου, οἱ γονεῖς μου Χαράλαμπος καί Εἰρήνη καί ὁ ἀδελφόςμου Ἰωάννης. Θεωρῶ αὐτονόητο χρέος μου τή διά βίου μνήμη τους, τήν προσευχητικήἀνταπόδοση τῶν θυσιῶν τους, τή μίμηση τῶν καλῶν πράξεών τους. Τούς μνημονεύωδημόσια βαθειά συγκινημένος, μέ τή χριστιανική πεποίθηση τῆς νοερῆς παρουσίαςτους. Παρακαλῶ τίς Βεροιώτισες ἐνορίτισσές μου νά συνεχίσουν νά ἀνάβουν τό καντήλιστόν τάφο τῆς μητέρας μου.

    ΜΕΤΑΝΟΙΑ εὐλαβῆ ὑποβάλλω πρός τόν προκάτοχόμου, Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη κ. Ἀγαθόνικο, τόν πραγματικά ἀγαθό, τόν λαοφιλῆκαί ἄξιο ποιμένα. Τό παράδειγμα καί ἡ εὐχή του ἄς φωτίζουν τήν ἀρχιερατεία μου.Ἡ φροντίδα καί ὁ σεβασμός μου σταθερά θά συντροφεύουν τ

    ΔΙΑΤΗΡΩ τήν ἐλπίδα, ἤ μάλλον τήν πεποίθηση,ὅτι ἡ ποιμαντορία μου θά ἐνισχύεται ὑποστηρικτικά ἀπό τίς προσευχές ὅλων τῶνπαρισταμένων, τοῦ Μακαριωτάτου Ἀρχιεπισκόπου κ.κ. Ἱερωνύμου καί τῶν ἉγίωνἈρχιερέων, τῶν σεβαστῶν πατέρων, τῶν συγγενῶν καί φίλων, τῶν ἐνοριτῶν καίπνευματικῶν παιδιῶν μου, τῶν συναδέλφων καί φοιτητῶν μου. Θά εἶμαι εὐτυχής, ἐάντουλάχιστον ἐσεῖς, πού γεμίσατε ἀσφυκτικά τόν Καθεδρικό αὐτό Ναό καί τούς γύρωχώρους, καθώς καί ὅσοι συμμετέχετε διά τῶν ραδιοφωνικῶν, τηλεοπτικῶν καίδιαδικτυακῶν συχνοτήτων, οἱ μέν κληρικοί μέ μνημονεύετε στήν προσκομιδή κάθεφορά πού λειτουργεῖτε, οἱ ὑπόλοιποι δέ μέ θυμᾶστε στίς προσευχές σας.

Ἀδελφοί,

«῾Η χάρις τοῦ Κυρίου ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ

καὶ ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ [καί Πατρός]

καὶ ἡ κοινωνία τοῦ ῾Αγίου Πνεύματος

[εἴη] μετὰ πάντων ὑμῶν· ἀμήν.».[17]

 

 

 

 

 

 

 



* Ἐκφωνήθηκε στόνἹερό Καθεδρικό Ναό Θείας Ἀναλήψεως Κατερίνης, τό Σάββατο 29 Μαρτίου 2014.

[1] Β΄ Κορ. 12,14.

[2] Πράξεις Ἀποστόλων 17,14.

[3] Β΄ Κορ. 12,14.

[4] Χαλκηδόνια. Μνήμη Μελίτωνος ΧατζῆΜητροπολίτου Γέροντος Χαλκηδόνος 1913-1989, Σύνδεσμος τῶν ἐν ἈθήναιςΜεγαλοσχολιτῶν, Ἀθήνα 1999, 95.

[5] Χαλκηδόνια, ὅ.π., 34.

[6] 3οἰδιόμελο αἴνων Πεντηκοστῆς.

[7] Δημητρίου[Κοματᾶ], Μητροπολίτου Σεβαστείας, ὉΠατριάρχης Δημήτριος ἐν μνήμῃ, Θεσσαλονίκη 2013, 21- 28.

[8] Χαλκηδόνια, ὅ.π., 51 καί 105.

[9] Α΄ Τιμ. 1,12.

[10] Ἰω. 12,26.

[11] Χαλκηδόνια, ὅ.π., 52.

[12] Λουκ. 5,5.

[13] Βλ. Χαλκηδόνια, ὅ.π., 105-107

[14] Δημητρίου[Κοματᾶ], Μητροπολίτου Σεβαστείας, ὅ.π., 7.

[15] Δημητρίου[Κοματᾶ], Μητροπολίτου Σεβαστείας, ὅ.π., 12.

[16] Παροιμ. 15,24.

[17] Β΄ Κορ. 13,13. Βλ. καί στήν Ἁγία Ἀναφορά τῆς Θείας Λειτουργίας.

Επιστροφή