19/4/2014
Πασχαλινό Μήνυμα 2014 του Σεβ. Μητροπολίτου μας κ. Γεωργίου

ΠΑΣΧΑΛΙΝΟΜΗΝΥΜΑ 2014

 

Ἀγαπητοί μου ἀδελφοί,

          Ἑορτάζουμε,γιά ἀκόμη μία χρονιά, τό Πάθος καί τήν Ἀνάσταση  τοῦ Κυρίου. Μέ ἄλλα λόγια, ἑορτάζουμε τήνἔμπρακτη Ἀγάπη τοῦ Θεοῦ γιά τό πλάσμα Του.

Ἀπό τήν Ἁγία Γραφή γνωρίζουμεὅτι ὁ Θεός εἶναι Ἀγάπη. Καί ἐχθές κηδεύσαμε τόν Ἰησοῦ. Καί μπορεῖ κάποιος νάἀναρωτηθεῖ: πεθαίνει ἡ Ἀγάπη; Στίς καρδιές τῶν ἀνθρώπων ἡ Ἀγάπη πεθαίνει πολλέςφορές. Στήν καρδιά τοῦ Θεοῦ ποτέ. Ἡ σωματική καρδιά τοῦ Ἰησοῦ σταμάτησε κάποιαστιγμή νά κτυπᾶ. Ὄχι, ὅμως, ἡ καρδιά τοῦ Θεανθρώπου Κυρίου. Δέν εἶναι, λοιπόν,γιά κλάμα ἡ ταφή τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ὁ Σταυρός εἶναι ἡ ἀστείρευτη πηγή τῆςἈγάπης. Καί ὁ Τάφος τοῦ Χριστοῦ πηγή τῆς ζωῆς.

Ἐχθές βράδι τελέσαμε τήνἀκολουθία τοῦ Ἐπιταφίου θρήνου. Πολλοί χριστιανοί θεωροῦν ὅτι τελέσαμε τήνκηδεία τοῦ Ἰησοῦ. Στήν πραγματικότητα, ὅμως, πρόκειται γιά μιά ἀκολουθία χαρᾶς.Μποροῦμε νά κλαῖμε γιά τόν θάνατο καί τήν ταφή τοῦ Ἰησοῦ; Πῶς μποροῦμε νάκλαῖμε γιά τόν θάνατο τοῦ Χριστοῦ, ὅταν ξέρουμε ὅτι θά ἀναστηθεῖ ἀπό τόν τάφο;

Συνεπῶς, ἡ θλίψη τῆς ΜεγάληςΠαρασκευῆς δέν εἶναι τόσο γιά τόν Ἰησοῦ, διότι ὁ ἴδιος εἶναι «ἡ Ζωή ἐν Τάφῳ». Ἡθλίψη εἶναι, κυρίως, γιά ἐμᾶς τούς ἴδιους καί γιά τίς ἁμαρτίες μας. Διότι, ἐνῶβαπτιστήκαμε στόν ὄνομα τοῦ Χριστοῦ, ἐνῶ εἴμαστε μέλη της Ἐκκλησίας Του, δένἀποτινάξαμε, ἀκόμη, τόν ζυγό τῆς ἁμαρτίας. Ἡ θλίψη μας εἶναι, ἐπίσης, γιά τούςἐχθρούς τοῦ Σταυροῦ, γιά τούς ἐχθρούς τοῦ Ἰησοῦ. Ὅταν ὁ Κύριος ἀνέβαινε πρόςτόν Γολγοθᾶ καί πίσω Του εἶδε νά κλαῖνε εὐλαβεῖς γυναῖκες, διακόνισσες τῆςἈγάπης, ἐπισήμανε γιά ποιούς πρέπει νά κλαῖμε. Κάποτε θεάθηκε ὁ ἈπόστολοςΠαῦλος νά κλαίει. Τόν ρώτησαν γιατί; Καί ἀπάντησε: «νῦν δέ καί κλαίων λέγω τούςἐχθρούς τοῦ Σταυροῦ». Εἶναι πολλοί οἱ ἐχθροί τοῦ Σταυροῦ καί τοῦ ἈναστάντοςΚυρίου. Εἶναι ὅλοι ἐκεῖνοι, πού προσπαθοῦν:

•        Νάἐνταφιάσουν τήν πίστη.

•        Νάσυσκοτίσουν τήν ἀλήθεια.

•        Νά θάψουν τόδίκαιο.

•        Νάἐξαφανίσουν ἠθικά καί πνευματικά τόν τόπο μας.

•        Νά σκοτώσουντό πνεῦμα καί νά τό θάψουν στόν τάφο τοῦ ὑλισμοῦ.

Δέν κλαῖμε, λοιπόν, γιά τήΖωή, πού ἀναστήθηκε ἀπό τόν Τάφο, ἀλλά κλαῖμε γιά τόν θάνατο, πού σέρνεται ὡςζωή. Κλαῖμε:

•        Γιά τίςπεθαμένες ὑπάρξεις.

•        Γιά τίςπεθαμένες οἰκογένειες.

•        Γιά τάπεθαμένα νιάτα.

•        Γιά τίςπεθαμένες ἐλπίδες.

•        Γιά τήνἄνοιξη πού, πρίν ν’ ἀνθίσει, γίνεται χειμώνας.

Ὁ θάνατος μπῆκε ὡς ἀναγκαίαδιαδικασία στήν πορεία τῆς ζωῆς μας, γιά νά μήν εἶναι τό κακό ἀθάνατο. Ὁθάνατος εἶναι τό τέλος τῶν δεινῶν, ἡ ἀρχή τῆς ἀληθινῆς χαρᾶς. Ὁ θάνατος τοῦΧριστοῦ συνέβη, γιά νά μή γίνει τό κακό μεγαλύτερο. Γιά νά μή γίνει ὁ θάνατοςἀθάνατος.

Ἀδελφοί μου,

Ἡ Ἀνάσταση τοῦ Κυρίουκατέστησε τόν θάνατο θνητό. Ἡ Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου ἀνέστησε τήν ἐλπίδα καί τήναἰσιοδοξία.

Γι’ αὐτό ἄς βροντοφωνάξουμε:ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ !

 

Μέπατρική ἀγάπη καί ἀναστάσιμες εὐχές

ΟΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

 

 

  Ὁ Κίτρους,Κατερίνης καί Πλαταμῶνος  Γεώργιος

Επιστροφή